Gümüşhane'de Şiirli Sitem: Randevu Alamayınca Taşlama Yazdı!

Gümüşhane Tekke Ortaokulu Müdür Yardımcısı ve Türkçe öğretmeni Sait Karakaş, yaklaşık 6 ay önce başlayan bacak ağrısı için şifayı Gümüşhane Devlet Hastanesi’nde aradı. Ancak tercih ettiği Ortopedi ve Travmatoloji Uzmanı Op. Dr. Süleyman Kasım Taş’a gösterilen yoğun teveccüh, randevu sürecini adeta bir sabır testine dönüştürdü. MHRS ve hastanedeki randevu cihazları (kiosk) üzerinden defalarca denemesine rağmen sıra bulamayan Karakaş, yaşadığı "tatlı çileyi" mesleki yeteneğiyle birleştirerek taşlama türünde bir şiire döktü.

"BU NASIL BİR TEVECCÜH HOCAM?"

Sait Karakaş, aylar süren randevu kovalama sürecini mizahi bir dille ele aldı. Okula giderken sabahları hastaneye uğrayan, sistemleri sürekli kontrol eden ancak her seferinde "dolu" uyarısıyla karşılaşan Karakaş, en sonunda doktora telefon açarak, "Hocam bu nasıl bir teveccüh? Ne sistemden ne makineden sıra bulamıyorum" diyerek sitemini şiirle taçlandırdı. Karakaş, yazdığı taşlamada randevu alamamanın verdiği iğneleyici sitemi, doktora duyulan güven ve sevgiyle harmanladı.

DOKTORUN ODASINDA EDEBİYAT RÜZGARI

Nihayet muayene sırası bulan Sait Karakaş, doktorun odasına girer girmez yazdığı şiiri Süleyman Kasım Taş’a okudu. Beklenmedik bu teşekkür karşısında duygulanan Op. Dr. Taş, "Hocamızın şiirinin başında ufak bir sitem var ama bunun nedeni hizmet kalitemizden kaynaklanan yoğunluk. İlk defa böyle kalıcı ve edebi bir hediye alıyorum. Bizim için unutulmaz bir hatıra oldu" dedi. Şiir, sadece bir sitem metni değil, hasta ve hekim arasındaki samimiyetin kalıcı bir nişanesi haline geldi.

TAŞLAMA ELEŞTİRİ DEĞİL, MEMNUNİYET İÇİN

Sait Karakaş, edebiyatta taşlamanın "iğneli" yollarla mesaj vermek olduğunu hatırlatarak, amacının asla doktoru eleştirmek olmadığını vurguladı. Karakaş, "Süleyman Kasım hocamıza gösterilen yoğun ilgi nedeniyle sistemler çok çabuk doluyordu. Yanlış anlaşılmasın diye şiirin sonunda durumu güzel bir şekilde toparladım. İkimiz de çok mutlu olduk, aramızda dostane bir bağ oluştu" diye konuştu. Bu olay, hastanenin yoğun iş temposu içerisinde edebiyatın iyileştirici gücünü bir kez daha kanıtladı.

Editör Notu

Gümüşhane’den yükselen bu hikaye, bürokrasinin ve yoğunluğun arasında insan kalabilmenin ne kadar kıymetli olduğunu gösteriyor. Bir öğretmenin randevu alamamasını kavgaya değil, taşlamaya dönüştürmesi; bir doktorun ise bu sitemi "en büyük hediye" olarak kabul etmesi takdire şayandır. Sait Karakaş’ın kalemi, Dr. Süleyman Kasım Taş’ın neşteri kadar şifalı olmuş görünüyor. Tıbbın edebiyatla, sitemin teşekkürle buluştuğu bu tür "zarif" haberlerin artmasını diliyoruz.

Randevu sistemindeki yoğunlukları siz nasıl karşılıyorsunuz? Celal amca gibi siz de yaşadığınız bir sorunu sanatla veya mizahla anlatmayı denediniz mi? Yorumlarınızı bekliyoruz.