Bolu'da 69 Yıllık Kuyumcu Ustası Mesleğin Geleceğinden Endişeli

Bolu'da 77 yaşındaki kuyumcu tamircisi Hayati Karademir, 69 yıldır altın ve gümüşleri eski haline getirirken, çırak yetişmemesinden ve sahtekarlıktan dert yandı.

8 YAŞINDA BAŞLADIĞI MESLEKTE 69 YIL

Bolu’nun Büyükcami Mahallesi’nde bulunan tarihi Taşhan’daki 20 metrekarelik dükkanında altın, gümüş ve bakır gibi değerli eşyaları tamir eden 77 yaşındaki Hayati Karademir, adeta yıllara meydan okuyor. Mesleğe henüz 8 yaşındayken başlayan ve 69 yıldır bu zanaata emek veren usta isim, kaynak ve inceltme makineleriyle deforme olmuş ürünleri eski ihtişamına kavuşturuyor.

"ÇIRAKLAR ÖNCE PARAYI SORUYOR"

İki oğlunu da bu meslekte yetiştiren ancak 3 yıl önce evlatlarından birini kaybeden Karademir, günümüzde temelden yetişen usta kalmadığına dikkat çekerek yeni nesli şu sözlerle eleştirdi:

"Yeni nesil daha çok paraya tamah ediyor, sıkıntı çekmek istemiyorlar."

"Bir şey öğretmek için dükkana aldığım çocuk önce 'Ne kadar para vereceksin, kaç gün izin vereceksin, saat kaçta geleceğim?' diye soruyor."

"Çırağın usta yanında yetişmesi lazım. Babasının yanında rahat olur ama ustanın yanında mecburen dikkatli ve takipte olmak zorundasın."

SAHTE ALTIN VE TEHLİKELİ KİMYASALLAR UYARISI

Eskiden ayakla basılan körüklerle yapılan tamiratların ne kadar zahmetli olduğunu anlatan Karademir, günümüzdeki teknolojik gelişmelerin getirdiği tehlikelere de değindi:

Sahtecilik Artıyor: "Teknoloji büyüdükçe her şeyin fabrikasyonu yapılıyor. Öyle metaller yapıyorlar ki biz dahi zor ayırt ediyoruz. Bir gram altının bile birebir sahtesini çıkarıyorlar, vatandaş bunu asla anlayamaz."

Kimyasal Riskler: Meslekte kullanılan kimyasalların tehlikesine de dikkat çeken Karademir, "Kezzap ele ve vücuda temas ederse yakar. Siyanür çok tehlikeli ve zehirlidir, mideye inerse insanı ölüme götürür. Çok dikkatli çalışmak gerekiyor" şeklinde uyarıda bulundu.

EDİTÖRÜN NOTU: Hayati Usta'nın 20 metrekarelik dükkanında anlattıkları, aslında sadece kuyumculuk sektörünün değil, birçok el emeği gerektiren zanaatın ortak çığlığıdır. Sabrın yerini hızın, emeğin yerini fabrikasyonun ve en acısı ustalığın yerini paranın aldığı bu dönemde, usta-çırak geleneğinin kaybolması sadece bir mesleğin değil, bir ahlak kültürünün de yitip gitmesi anlamına geliyor.