İznik’te Mesleğe Adanmış Bir Ömür

İznik’te 40 Yıllık Ayakkabı Ustası Belgeselde

İznik Belediyesi’nin kent hafızasını gelecek kuşaklara aktarmak amacıyla yürüttüğü “Yaşayan İznik Hazineleri” projesi, unutulmaya yüz tutmuş meslekleri ekranlara taşımaya devam ediyor. Projenin 42’nci bölümünde, 40 yıldır ayakkabı tamirciliği yapan Fahrettin Yılmaz’ın hayat hikâyesi ele alındı.

İznik Belediyesi Basın Yayın ve Halkla İlişkiler Müdürlüğü tarafından hazırlanan belgesel serisi, mesleklerinde yarım asra yaklaşan ustaların yaşam öykülerini kayıt altına alarak kültürel mirasa katkı sunmayı hedefliyor.

6 Yaşında İznik’e Geldi, Çıraklıkla Başladı

1970 yılında Trabzon’un Akçaabat ilçesinde dünyaya gelen Fahrettin Yılmaz, 1976 yılında ailesiyle birlikte İznik’e göç etti. Henüz çocuk yaşta hayatın içine karışan Yılmaz, İznik’e geldikten kısa süre sonra Ayakkabı Tamircisi Adem Demirtaş’ın yanında çırak olarak işe başladı.

17 yaşına kadar ustasının yanında çalışan Yılmaz, ardından kendi dükkânını açarak mesleğini sürdürdü. İlkokulu Kılıçaslan İlkokulu’nda, liseyi ise dönemin Endüstri Meslek Lisesi’nde tamamlayan Yılmaz, farklı işlerde çalışsa da ayakkabı tamirciliğini hiç bırakmadı.

“Eskiden Tamir Çoktu”

Mesleğe başladığı yıllarda yokluğun daha fazla olduğunu ve tamir işlerinin yoğunlukta bulunduğunu belirten Yılmaz, günümüzde ayakkabı tamirine olan talebin azaldığını ifade etti. Tüketim alışkanlıklarının değişmesiyle birlikte tamir kültürünün gerilediğini dile getiren Yılmaz, buna rağmen mesleğini sürdürmeye devam ediyor.

Belgeselde, Yılmaz’ın hem mesleki serüveni hem de İznik’te biriken hatıraları izleyiciyle buluşturuldu.

Kent Hafızasına Katkı

“Yaşayan İznik Hazineleri” projesi kapsamında, ustaların yalnızca meslekleri değil, aynı zamanda yaşadıkları döneme dair tanıklıkları da kayıt altına alınıyor. Belediye yetkilileri, projenin önümüzdeki süreçte de farklı meslek gruplarından ustaları ekranlara taşımaya devam edeceğini bildirdi.

Editör Notu

Bir şehrin gerçek hafızası, beton binalarda değil ustaların ellerinde saklıdır. Tamir kültürü aslında sürdürülebilirliğin en sade halidir. Tüketmek yerine onarmayı bilen nesiller, hem ekonomiyi hem kültürü ayakta tutar. Bu tür projeler, sadece bir belgesel değil; kaybolan değerleri hatırlatma çabasıdır.