Yarım Asırlık Zanaat: Ali Usta 40 Yıldır Pabuçlara Can Veriyor

Değişen tüketim alışkanlıkları ve hızla artan hazır giyim kültürü, el emeğine dayalı birçok mesleği tarihin tozlu raflarına kaldırmaya hazırlanırken; Burdur’un Gölhisar ilçesinde Ali Şakar bu gidişata tek başına direniyor. Henüz ilkokul yıllarında babasının yanında çırak olarak başladığı ayakkabı tamirciliğinde 40 yılı deviren 55 yaşındaki Şakar, yarım asra yaklaşan tecrübesiyle pabuçlardan çantalara kadar her türlü eşyayı yeniden hayata döndürüyor.

İLÇEDE SADECE İKİ USTA KALDI

Gölhisar’ın merkezinde faaliyet gösteren Ali Şakar, ilçede bu zanaatı icra eden sadece iki kişinin kaldığını vurguladı. Bir ustanın Armutlu Mahallesi’nde, kendisinin ise merkezde hizmet verdiğini belirten Şakar, "Eskiden tamir kültürü çok daha yaygındı. Şimdi ise her şey kullan-at üzerine kurulu. Biz sadece ayakkabı değil; boyama, valiz ve çanta tamiri gibi deri üzerine ne varsa yapıyoruz. Ancak ne yazık ki dükkanların sayısı her geçen gün azalıyor" dedi.

"ÇIRAK YETİŞMEMESİ MESLEĞİN SONUNU GETİRİYOR"

Zanaatın geleceğine dair ciddi kaygılar taşıyan Ali Usta, en büyük yarasının çırak yetişmemesi olduğunu dile getirdi. Gençlerin bu tür zahmetli işlere heves etmediğini söyleyen Şakar, "Ben bu işi ilkokula giderken boş zamanlarımda babamı izleyerek, ona yardım ederek öğrendim. Şimdi gençler hazıra yönelmiş durumda, kimsede öğrenme azmi yok. Bizi asıl üzen nokta, bizden sonra bu dükkanların kapısına kilit vurulacak olması ve bu güzel mesleğin tamamen kaybolacak olmasıdır" ifadelerini kullandı.

EL EMEĞİ VE SABRIN SON TEMSİLCİSİ

Ali Şakar, tüm zorluklara ve çırak bulamamasına rağmen her sabah dükkanını aynı heyecanla açmaya devam ediyor. Ayakkabı tamirinin sadece bir iş değil, aynı zamanda bir sabır ve sadakat işi olduğunu belirten usta, gücü yettiği sürece babasından öğrendiği bu kadim mesleği sürdürmekte kararlı. Gölhisar halkı ise emektar Ali Usta’nın elinden çıkan işlerin kalitesinden vazgeçemiyor.

Editör Notu

Ali Şakar’ın Gölhisar’daki küçük dükkanı, aslında sadece ayakkabı tamir edilen bir yer değil; bir geleneğin, bir tarihin ve el emeğinin son kalesidir. Babasından devraldığı o dikiş iğnesini 40 yıldır bırakmayan Ali Usta’nın "çırak yetişmiyor" sitemi, aslında tüm Anadolu zanaatlarının ortak çığlığıdır. Hazır tüketimin bu kadar hızlı olduğu bir çağda, yırtılan bir ayakkabıyı çöpe atmak yerine tamir ettirmek, hem bir emeğe saygı hem de israfa karşı onurlu bir duruştur. Ali Usta gibi değerlerimizin kıymetini onlar hala aramızdayken bilmeliyiz.

Sizce ayakkabı tamirciliği gibi kaybolmaya yüz tutan mesleklerin yaşatılması için devlet veya yerel yönetimler ne gibi adımlar atmalı? Yorumlarınızı bekliyoruz.