Köyceğiz'in Son Ustası: 3 Metrekarelik Dükkanda Bir Ömür Mesaisi

Muğla’nın huzurlu ilçesi Köyceğiz’de, teknolojinin ve seri üretimin unutturmaya çalıştığı zanaatlardan biri, Ali Dağdelen’in 3 metrekarelik küçücük dükkanında hayat bulmaya devam ediyor. 64 yaşındaki emekli usta, yarım asra yaklaşan meslek hayatında sadece ayakkabıları değil, bir geleneği de onarıyor. 1976 yılında İzmir Kemeraltı’nda çırak olarak başladığı yolculuğunu bugün Köyceğiz’de tek başına sürdüren Dağdelen, dükkanının kapısını her sabah aynı heyecanla açıyor.

İZMİR KEMERALTI’NDAN KÖYCEĞİZ’E UZANAN SERÜVEN

Mesleğe eniştesinin yanında çekirdekten yetişerek adım atan Ali Dağdelen, yıllarca ailesini geçindirmek ve çocuklarını okutup evlendirmek için yoğun bir tempoda çalıştığını belirtiyor. Gençlik yıllarının zorluklarla geçtiğini ifade eden Dağdelen, "Gençken çalıştığını anlamıyorsun. Ev geçindirme derdiyle yıllar geçiyor. Şimdi emekli olduk, çocuklar büyüdü. Müşterilerimiz mağdur olmasın diye bu küçük dükkanda zanaatimize devam ediyoruz" dedi.

"YENİ YETİŞEN ÇIRAK YOK, KOKUYOR DİYORLAR"

İlçede bu mesleği yapan tek usta olmanın verdiği hüzne dikkat çeken Ali Dağdelen, çırak bulamamaktan dert yanıyor. Yeni neslin bu tür zanaatlara ilgi duymadığını belirten usta, "Çocuklara sorduğun zaman 'kokuyor' diyorlar. Bir meslek sahibi olmak istemiyorlar. Kalaycılık gibi bu iş; aç bırakmaz ama çok da doyurmaz. Ben bırakınca bu işi kim yapacak bilmiyorum. Mesleği öğrenmek isteyene tavsiye ederim, evini her türlü geçindirir" ifadelerini kullandı.

ESNAF DAYANIŞMASI VE YAŞAM NÖBETİ

Köyceğiz esnafı arasındaki bağın önemine değinen Dağdelen, işlerin birbirine bağlı olduğunu vurguluyor. Dükkanında bazen yoğun, bazen sakin günler geçirdiğini söyleyen usta, dükkanın küçüklüğüne rağmen içindeki maneviyatın büyük olduğunu dile getiriyor. Ali Dağdelen, ömrü yettiğince Köyceğiz halkına hizmet vermeye ve kaybolmaya yüz tutmuş bu sanatın "nöbetini" tutmaya kararlı görünüyor.

Editör Notu

Ali Dağdelen’in 3 metrekarelik dünyası, aslında kocaman bir direnç hikayesidir. Köyceğiz gibi turistik ve gelişen bir ilçede, el emeğinin son kalesi olarak kalmak hem gurur verici hem de düşündürücüdür. "Kokuyor" denilerek hor görülen o deri kokusu, aslında binlerce yıllık bir zanaatın imzasıdır. Ali Usta’nın dükkanından yükselen çekiç sesleri kesilmeden önce, bu kadim mesleklerin geleceği üzerine hepimizin düşünmesi gerekiyor. Ustanın ellerine, yüreğine sağlık.

Sizin bölgenizde de yaşayan son zanaatkarlar var mı? El emeği mesleklerin yok olmaması için ne gibi önlemler alınabilir? Yorumlarınızı bekliyoruz.