Gaziantep'in Son Semercisi Baba Mesleğini Yaşatıyor

Gaziantep'te 54 yaşındaki Mehmet Danaoğlu, teknolojiye direnerek baba yadigarı semercilik mesleğini 6 metrekarelik dükkanında sürdürüyor.

45 YILLIK BABA YADİGARI MESLEK

Gaziantep'te ağabeyi ile birlikte babasından öğrendiği semer, palan ve heybe gibi ekipmanları tamamen el emeğiyle üreten 54 yaşındaki Mehmet Danaoğlu, teknolojiye yenik düşen baba mesleğini yaşatmak için direniyor. Henüz 8 yaşındayken babasının yanında çırak olarak mesleğe adım atan Danaoğlu, Şahinbey ilçesi Suyabatmaz Mahallesi’ndeki 6 metrekarelik dükkanında yarım asra yakın bir süredir ter döküyor. Elde ettiği kazançla üç çocuğunu üniversitede okutmanın gururunu yaşayan emektar usta, zanaatını ilk günkü heyecanla sürdürüyor.

TRAKTÖRÜN GİREMEDİĞİ ARAZİLERE EL EMEĞİ

Gelişen teknolojiyle birlikte köylerde at, eşek ve katırın yerini traktörlerin alması, semerciliğe olan talebi bitme noktasına getirdi. Danaoğlu, sadece tarım ve hayvancılığın yoğun olduğu, traktörlerin giremediği sarp arazileri işleyen müşteriler ile at biniciliği yapanlara yönelik üretim gerçekleştirdiğini belirtti. Ürünlerini ağırlıklı olarak İç Anadolu ve Doğu Anadolu bölgelerine gönderdiğini ifade eden deneyimli usta, tamamen el işçiliği olan bir semerin yapımının tam bir gününü aldığını aktardı.

"2 MİLYONLUK ŞEHİRDE 2-3 USTA KALDIK"

Mesleği şu an sadece kendisinin, ağabeyinin ve yeğeninin sürdürdüğünü anlatan Danaoğlu, dışarıdan basit gibi görünen bu işin aslında yıllar süren büyük bir ustalık gerektirdiğini vurguladı. Kendi çocuklarının dahi bu mesleği öğrenmek istemediğinden dert yanan Danaoğlu, "Biz artık son nesiliz. Sırf meslek ölmesin diye yapıyoruz. Çıraklık dönemimizde sadece Nizip’te 10-15 usta vardı, şimdi bir tanesi bile kalmadı. 2 milyonluk koca şehirde sadece 2-3 usta var" diyerek zanaatının yok olma tehlikesine dikkat çekti.

EDİTÖRÜN NOTU: Küreselleşen ve makineleşen bir çağda, 6 metrekarelik bir dükkanda şekillenen el emeğiyle üç çocuğu üniversitede okutabilmek her türlü takdirin üzerindedir. Mehmet Usta'nın nasırlı ellerinde hayat bulan sadece bir semer değil; giderek unuttuğumuz sabır, kanaat ve alın terinin ta kendisidir. Kaybolmaya yüz tutmuş bu kültürel miraslarımızın, son temsilcileriyle birlikte tarihe karışmadan önce yerel yönetimler tarafından korunmaya alınması elzemdir.