İstanbul’dan Diyarbakır’a "Mama" Köprüsü: Selin İlhan’ın Vefa Dolu Hikayesi

İstanbul’da yaşayan Selin İlhan, her yıl düzenli olarak Diyarbakır’ın Çüngüş ilçesine gelerek, kışın boşalan Elyos Mahallesi’ndeki sahipsiz hayvanlara bakıyor. İnternet üzerinden işitme engellilere rehberlik yaparak kazandığı parayı kedi ve köpeklere harcayan İlhan, "Bu bir insanlık görevi" diyor.

Mevsimlik Göçün Tersine Bir Yolculuk

Genellikle insanlar kış aylarının zorlu şartlarından kaçmak için köylerden şehirlere göç ederken, Selin İlhan (33) tam tersi bir istikamette, kalbinin sesini dinleyerek yola çıkıyor. Diyarbakır’ın Çüngüş ilçesine bağlı, eski adıyla Elyos, yeni adıyla Gökçepelit Mahallesi, kış aylarında sessizliğe bürünüyor. Yaklaşık 100 haneli olan mahallede, iklim şartlarının elverişsizleşmesiyle birlikte nüfus şehirlere akıyor ve geriye sadece 10 hane kalıyor.

Ancak gidenlerin ardında bıraktığı, yiyecek bulmakta zorlanan kedi ve köpekler, Selin İlhan’ın vicdanına emanet. Ailesiyle birlikte İstanbul’da yaşamasına rağmen, doğup büyüdüğü topraklardaki bu sessiz çığlığa duyarsız kalmayan genç kadın, yılın belirli dönemlerini köyünde geçiriyor.

Kazancını Mamaya Yatırıyor

Selin İlhan’ın bu fedakarlığı sadece zamanla sınırlı değil; ciddi bir maddi külfeti de omuzluyor. Geçimini internet üzerinden işitme engellilere rehberlik ve eğitmenlik yaparak sağlayan İlhan, dijital dünyada kazandığı geliri, köydeki can dostlarının kursağına giden bir lokmaya dönüştürüyor.

Yazın kavurucu sıcağında su, kışın dondurucu soğuğunda mama taşıyan İlhan, hayvanların bakımını bizzat kendi elleriyle yapıyor. Köye adım attığı anda, onun kokusunu alan ve aracını tanıyan sokak hayvanlarının etrafında oluşturduğu sevgi çemberi ise görülmeye değer.

"Güçlü Bir Gönül Bağı Kurduk"

Sokak hayvanları ile arasında kelimelere dökülemeyen bir bağ olduğunu belirten İlhan, onları beslerken yaşadığı mutluluğu şu sözlerle ifade ediyor: "Ailem ve komşularımızın çoğu kışın İstanbul’a veya şehir merkezlerine gidiyor. Ama buradaki hayvanlar sahipsiz, aç ve korumasız kalıyor. Ben buna gönlüm razı olmadığı için geliyorum. Onlarla aramızda çok güçlü bir bağ var. Beni gördüklerinde koşup gelmeleri, o masum bakışları dünyalara bedel."

Hayvanlara sahip çıkmanın bir hobi değil, bir "insanlık görevi" olduğunu vurgulayan İlhan, imkanları elverdiği sürece bu gönüllü nöbeti sürdürmeye kararlı.

Editörün Notu: "Selin İlhan'ın hikayesi, modern çağın 'uzaktan çalışma' imkanlarının ne kadar kutsal bir amaca hizmet edebileceğinin kanıtı. İstanbul'daki konforlu evinde oturmak yerine, karlar altındaki ıssız bir Diyarbakır köyünde, internet üzerinden ders verip kazandığıyla marketten mama almak... Bu, sadece hayvan sevgisiyle açıklanamaz; bu, yüksek bir vicdan ve sorumluluk bilincidir. Elyos Mahallesi kışın tenhalaşsa da, Selin Hanım sayesinde oradaki 'kalp atışları' hiç durmuyor. O, terk edilen köyün sadece bekçisi değil, aynı zamanda şefkatli annesi."