Aydın'da Karasaban Mesaisi: Aylık 180 Bin TL Kazanıyorlar

Türkiye'nin incir ve zeytin deposu Aydın'ın bereketli ama bir o kadar da sarp dağlarında, baharın gelişiyle birlikte toprağın uyanışına eşlik eden asırlık bir mücadele başladı. Modern tarım makinelerinin aciz kaldığı, traktör motorlarının tırmanamadığı o dik yamaçlarda, ecdat yadigarı karasabanlar ve vefakar atlar yeniden sahneye çıktı. Toprağın tavı kaçmadan işlenmesi için saniyelerle yarışan emektar çiftçiler, Ramazan ayının manevi ikliminde oruçlu olmalarına rağmen alın terlerini kara toprağa akıtmaktan bir an bile geri durmuyor.

TRAKTÖR GİREMEYEN DAĞLARDA GELENEKSEL MÜCADELE

Dik yamaçlarda atlarının yularını sıkı sıkıya tutarak hem kendi ekmeğini hem de memleketin bereketini çıkaran Atilla Özkan, teknolojinin çaresiz kaldığı bu zorlu coğrafyadaki o tarihi mesailerini tırnak içinde şu sözlerle özetliyor:

"Arazilerimiz çok eğimli olduğu için traktör giremiyor. Bu yüzden yıllardır atlarla karasaban kullanıyoruz. Toprağın tavı kaçmadan sürmemiz gerekiyor. Ramazan ayında oruçlu olsak da üretim için çalışmaya devam ediyoruz."

AYLIK 180 BİN LİRA KAZANÇ VE YENİ NESLİN TARIMA VEDASI

Yılın 12 ayı iş imkanı sunan bu geleneksel meslek, aslında sadece toprakla kurulan bağdan ibaret değil; aynı zamanda dudak uçuklatan bir gelir kapısı. İki atıyla dağ köylerinde günlüğü 6 bin liradan ter döken ustalar, ayda mühendis veya doktor maaşını geride bırakan 180 bin liralık bir kazanca ulaşıyor. Ancak bu cazip rakama rağmen Özkan, tarlada yaşlandıklarını ve mirası devredecek genç nesli bulamadıklarını şu sitemkar ifadelerle dile getiriyor:

"Şu anda günlük 6 bin TL yevmiye ile çift sürüyoruz. Bu da ayda 180 bin TL ediyor. Çok şükür güzel para. Buna rağmen bu işi yapan kişi sayısı çok az. Yeni nesil bu işi yapmak istemiyor. Atlarla çift sürmek zor bir iş olduğu için gençler pek yanaşmıyor."

Aydın'ın bereketli dağlarından yükselen bu yankı, tarımın ve kırsalın içinden geçtiği sosyolojik kırılmayı çok net bir şekilde yüzümüze vuruyor. Bir yanda ayda 180 bin lira gibi muazzam bir kazanç ve toprağın sunduğu cömert nimetler dururken; diğer yanda emeğe, tere ve kara toprağa sırtını dönen yepyeni bir nesil var. Karasabanın açtığı o derin izler, bugün sadece incire ve zeytine can vermekle kalmıyor; aynı zamanda kaybolmaya yüz tutmuş bir üretim kültürünün sessiz ve onurlu son direnişini simgeliyor.