Yozgat’ın Sorgun ilçesine bağlı Çiğdemli Kasabası’nda nesilden nesile aktarılan saya çörek, özellikle kış aylarında soba başında pişirilerek aile sofralarında yerini alıyor.
Yozgat denildiğinde akla gelen ilk lezzetlerden biri olan saya çörek, özellikle kırsal mahallelerde geleneksel yöntemlerle yaşatılmaya devam ediyor. Un, süt, su, tuz ve maya ile hazırlanan hamur; dinlendirildikten sonra yağlanıp yeniden yoğruluyor, bezeler haline getirilerek tepsiye diziliyor ve sobada odun ateşinde pişiriliyor.
Sorgun ilçesine bağlı Çiğdemli Kasabası’nda yaşayan Saime Sungur, saya çörek yapmayı annesinden öğrendiğini belirterek geleneği sürdürdüğünü söyledi. Sungur, yoğurduğu hamuru yaklaşık bir saat dinlendirdikten sonra yağlayıp sobada pişirdiklerini ifade etti. “Kış günlerinde tüketiriz. Kendimize de yaparız, misafirimize de” dedi.
Soba Başında Pişen Kültür
Saya çörek, yalnızca bir hamur işi değil; aynı zamanda Yozgat’ın kırsal yaşam kültürünün bir parçası. Odun ateşinde pişirilmesi, ona hem farklı bir aroma hem de nostaljik bir değer katıyor.
91 yaşındaki Hanife Sungur ise geçmişte daha kalabalık sofralarda saya çörek yediklerini anlattı. Sac üzerinde pişirilen çöreklerin bayram sofralarında işçiler ve çobanlarla birlikte paylaşıldığını belirten Sungur, o günlerin birlik ve dayanışma ruhunu hatırlattı.
Nesilden Nesile Aktarılan Tarif
Sanayileşme ve hazır gıda kültürünün yaygınlaşmasına rağmen saya çörek, özellikle kırsal bölgelerde ev yapımı olarak varlığını sürdürüyor. Aile büyüklerinden öğrenilen tarifler, bugün genç kuşaklara aktarılmaya devam ediyor.
Yozgat’ta saya çörek, yalnızca kahvaltıların değil; misafir ağırlamanın, kış akşamlarının ve bayram sofralarının da vazgeçilmezleri arasında yer alıyor.
Editör Notu
Yerel mutfaklar, şehirlerin hafızasıdır. Saya çörek gibi geleneksel tarifler yalnızca damak tadını değil, aynı zamanda paylaşma kültürünü de yaşatır. Bu tür değerlerin sürdürülebilirliği, genç kuşakların sahiplenmesiyle mümkün olacak.