Gümüşhane-Bayburt karayolu üzerinde bulunan Geçit Köyü’nde tam 18 yıldır süren bir Ramazan geleneği, yoldan geçen yüzlerce insanın gönlüne dokunuyor.
İftar saatine yakın ana yol kenarında duran gönüllüler, sürücüleri ve yolcuları köy meydanında kurulan sofralara davet ediyor. Amaç net: Kimse oruçlu şekilde yola devam etmesin.
Köy muhtarlığı ve yerel derneğin öncülüğünde yürütülen organizasyon, imece usulüyle hazırlanıyor. Kış aylarında nüfusu azalan köyde, İstanbul’da yaşayan hemşehrilerin de desteğiyle her gün onlarca kişiye sıcak yemek ikram ediliyor. İftar saatinde yol kenarında pankartlar dikkat çekiyor; gönüllüler araçları nazikçe durdurup davet ediyor.
“Ramazan paylaşma ayıdır”
Geçit Köyü Muhtarı Hayri Osmanoğlu, geleneğin 18 yıldır aralıksız sürdüğünü belirterek, Ramazan’ın birlik ve beraberlik ayı olduğunu vurguluyor. Köyde kurulan sofraların önce sadece köy halkına açık olduğunu, zamanla yoldan geçenlerin de davet edilmesiyle büyüdüğünü ifade ediyor. “Geçit Köyü’nden kimse aç geçmez” sözleri ise bu anlayışın en net özeti.
İstanbul’dan bir ay için geliyorlar
Köy Derneği Başkanı Abdulkadir Osmanoğlu ise bu organizasyon için her yıl İstanbul’dan köye geldiğini söylüyor. Ramazan boyunca köyde kalan Osmanoğlu, günlük ortalama 65-70 kişiye iftar verildiğini belirtiyor. Yoldan geçen sürücüler, kamyoncular ve aileler iftarlarını açtıktan sonra namazlarını kılıyor, çay içiyor ve dualarla yola devam ediyor.
Bu tablo sadece bir yemek organizasyonu değil; dayanışmanın, gönüllülüğün ve Anadolu misafirperverliğinin canlı bir örneği.
“Sadece karnımızı doyurmuyoruz”
İftar için köye gelen vatandaşlar ise memnuniyetlerini açıkça dile getiriyor. Sıradan bir ikramdan öte, özenle hazırlanmış sofralar ve güler yüzle karşılanmanın kendilerini etkilediğini ifade ediyorlar. Bazı sürücüler özellikle bu geleneği bildikleri için yol planlarını iftar saatine göre ayarlıyor.
Sosyal medyada da geniş yankı bulan etkinlik, köyün adını duyururken aynı zamanda Ramazan’ın ruhunu yaşatıyor. Her yıl “daha iyisini nasıl yapabiliriz?” sorusuyla hazırlık yapan köy halkı, bu geleneği sürdürmekte kararlı.
Bu hikâye bize şunu hatırlatıyor: Bazen bir lokma ekmek, uzun bir yolculuktan daha anlamlı olabilir.